/strona w budowie/

Pewien wędrowiec natknął się kiedyś na samotne, porzucone jajko orła. Zabrał je ze sobą i wsunął ostrożnie do gniazda zwykłej kury w wiejskiej zagrodzie. Po czasie z jaj wykluły się pisklęta — wśród nich mały orzeł, który nie znał innego świata niż ten kurzy.

Dorastał więc, naśladując wszystko, co widział wokół. Uczył się drapać ziemię, szukać robaków, gdakać i piał tak jak koguty. Gdy próbował latać, unosił się tylko na kilka krótkich metrów i był przekonany, że właśnie tak wygląda prawdziwy lot.

Mijały lata. Orzeł postarzał się, a jego życie płynęło w rytmie podwórka. Pewnego pogodnego dnia spojrzał w niebo i zobaczył tam ptaka, jakiego nigdy wcześniej nie widział. Szybował wysoko, majestatycznie, niemal nie poruszając skrzydłami, jakby był częścią samego nieba.

Zachwycony, zapytał stojącą obok kurę: – Co to za cudowny ptak? – To orzeł, pan przestworzy – odpowiedziała. – Ale nie zaprzątaj sobie tym głowy. My jesteśmy tylko kurami. To nie dla nas.

Orzeł skinął głową, przyjął jej słowa za prawdę i już więcej nie spojrzał w górę za marzeniem.

I pewnego dnia umarł orzeł wierząc, że jest kogutem w zagrodzie.

anthony de mello